تلگرام دوباره وصل شده! و این یعنی جنازه‌ی کلاس‌های آنلاینِ نیمه‌کاره‌ای که در تلگرام روی دستم باد کرده. سرگردان بین بله و تلگرام می‌پلکم و باید دوباره خودم را جمع‌جور کنم.

چند‌تا کلاس در یک آموزشگاه برداشتم، و حالا برای ماندن در کلاس‌های آنلاین هم باید بدوم. در حساب اعصابم احساس ورشکستی کامل می‌کنم. احساس می‌کنم در عمیق‌ترین جای شیب ( که ست گودین می‌گوید) ایستادم. در همین‌جاست که استخوانِ اراده یا می‌شکند یا (منعطف) می‌شود.

انعطاف یعنی چه؟ یعنی بنشینی و با همین انگشت‌های لرزان، فهرستِ کارهایت را جابجا کنی و بفهمی باید بیشتر کار کنی و طوری بدنت را کج کنی که با سر به سنگ نخوری.

فهرستِ کارهای من یک ( نقشه‌ی جنگی) است. باید کلاس‌های آنلاین تلگرام را از حالت احتضار در آورم. طرح‌درس برای کلاس‌های آموزشگاه بنویسم. در عین حال، در این مِه‌آلودگیِ نت، راهی برای (بودن) پیدا کنم.
ناامید‌‌ی؟ هست. مثل بویِ نا که در یک زیرزمین قدیمی بپیچد. اما می‌کوشم با بویِ نا زندگی کنم.

بعد از خواندن کتاب( روان‌کاوی منفی برای مردگان زنده) دیگر مطمئن هستم در دنیایی زندگی می‌کنیم که ساختارهایش( مثل قطع و وصل شدن اینترنت، فشارهای مالی و …) ما را به مردگان متحرک تبدیل کرده است. از دل این ویرانه‌ها باید راهی برای ( انسان) ماندن پیدا کرد، بدون این که به دروغ به خودمان بگوییم همه‌چیز گل و بلبل است. تلاش برای تغییر در عین ویرانی، تنها راه زنده ماندن است.

Real flexibility isn’t some Zen bullshit; it’s about being pragmatic enough to rewrite your war map while you’re falling. Stop trying to be a hero and start making cold, hard calculations. Embrace the “smell of despair” like it’s your new favorite perfume and keep moving. Your to-do list isn’t a wish list anymore—it’s a survival guide. You have to choose which struggle is worth your energy. Pick your burden, carry your chains, and find a way to exist in the mess, because the only way out is through.

‌یادگیری انگلیسی با پادکست در تلگرام و بله :

@atefeqorbaney