در بازارِ پرهیاهوی امروز، موفقیت دیگر نه در گروِ یک تخصصِ تک‌بعدی، که در گروِ آن است که آدمی چه مجموعه‌ای از توانمندی‌های متناقض را در خود پرورش داده باشد. انگار هر کس باید پالتوئی از مهارت‌های گوناگون بپوشد تا در سرمایِ رقابت، یخ نزند.
‌
من، در مقامِ یک مدرسِ زبان، پیش‌گرفت آن شدم که آموزش را از حصارِ خشکِ دستور زبان بیرون بکشم. کشف کردم که وقتی مهارت نقاشی،اوریگامی،ورزش و نوشتن را در خودم تقویت کنم، در کلاس عملکرد بهتری دارم. با ترکیب این مهارت‌ها در ارائه‌ی مطالب «تجربه‌ای» دلچسب‌تری ایجاد می‌شود. همین تلاقیِ مهارت‌هاست که به من اجازه داد، در میانِ تکرار و یکسانی، متمایز بودن را تمرین کنم.

‌
ببینید، دورانِ آنکه فقط با «کارِ یدی» نان به دست آوریم، به پایان رسیده است. امروز، ثروت در «ایده» و «مهارت» نهفته است. حالا دیگر متخصص بودن، به تنهایی کافی نیست؛ بلکه ترکیب چند مهارت با هم درآمدزایی را به سطحی چشم‌گیر می‌برد. در واقع، ما از عصرِ “انجام دادن” به عصرِ “ترکیب چند مهارت در کار” کوچ کرده‌ایم.
‌
اما تراژدی اینجاست که مدارس، هنوز در خواب‌های سنتیِ خود غوطه‌ورند. در حالی که نسلِ جدید، فرزندانِ دیجیتال، ساعت‌ها را در غایتِ تنهایی، در برابرِ صفحاتِ نورانیِ گوشی‌هایشان سپری می‌کنند و هوش‌های مصنوعی، با ظرافتی ترسناک، تکالیفشان را به جای آن‌ها به دوش می‌گیرند. این مدارسِ صلب و خشک، دیگر پاسخگوی نیازهای این نسل نیستند.
‌
من معتقدم رشدِ مغز، از سه سالگی تا نود و نه سالگی، نیازمندِ تجربه‌های نو است. اصطلاحاً باید یک «کوکتلِ مهارتی» ساخت؛ یعنی در چندین رشته، متخصصِ کوچک-بزرگ شد. اما برای این کار، پیش از هر چیز، به «آرامش» و «حمایت» نیاز است. وظیفه‌ی والدین و معلمانِ بیدار، این است که محیطی را مهیا کنند تا کودک، بدونِ ترس از شکست، در مسیرِ یادگیریِ مستمر قدم بردارد.
‌
امروز صبح، در حالی که با حافظ خلوت کرده بودم، به این بیت رسیدم که گویی تمامِ این لغزش‌ها و جست‌وجوها را توصیف می‌کند:

«از چشم خود بپرس که ما را که میکشد / جانا گناهِ طالع و جُرمِ ستاره نیست»

‌حقیقت این است که ما دنیا را نه آن‌گونه که هست، بلکه آن‌گونه که «چشم‌هایمان» می‌بیند، تجربه می‌کنیم. اگر چشمِ ما پاک باشد، فرصت‌ها را چون هلالی در شب، می‌بینیم. اما راهِ رسیدن به این بینش، همان «طریقه‌ی رندی» است؛ راهی غیرمتعارف و جسورانه که برای همگان آشکار نیست.

‌پس بیایید فرصتِ کسبِ مهارت‌های متنوع را نه به عنوان یک «برنامه»، بلکه به عنوان یک «حقِ انسانی» برای خود و فرزندانمان در نظر بگیریم. چرا که قرار گرفتن در معرضِ تجربه‌های گوناگون، تنها راهِ رهایی از تک‌بعدی بودن و رسیدن به آن انسانیتِ کامل است که حافظ از آن سخن می‌گفت.

یادگیری انگلیسی با پادکست

کانال تلگرامی

@atefeqorbaney